Przedszkole "Leśne Ludki" realizuje program zatwierdzony przez MEN, "ABC wychowania przedszkolnego 21-ego wieku", rozszerzony o autorskie metody nauczania oraz cały wachlarz zajęć dodatkowych, takich jak: logopedia, glottodydaktyka, warsztaty z psychologiem, rytmika, nauka tańca, gimnastyka korekcyjna, plastyka, język angielski, zajęcia teatralne, balet, karate, piłka nożna. Organizujemy również wycieczki edukacyjne m.in.: do kin, teatrów, muzeów, galerii, zoo, centrów rozrywki dla dzieci, a także zapraszamy do nas ciekawych ludzi, takich jak strażak, policjant, aktor, organizujemy w przedszkolu wiele koncertów, przedstawień, teatrzyków, akademii.

W ramach podstawowego programu objętego czesnym prowadzone są zajęcia:

• wychowanie zdrowotne: ćwiczenia gimnastyczne rozwijające sprawność ruchową i umożliwiające poznanie własnego ciała wg metody Weroniki Sherborne ( patrz opis poniżej , punkt 3) ,
• zabawy rozwijające wrażliwość słuchową i koordynację słuchowo-wzrokowo-ruchową wg metody K. Orffa i R. Labana ( patrz opis poniżej , punkt 6),
• wychowanie społeczno-moralne, przygotowujące do życia w rodzinie, zbiorowości przedszkolnej i społeczeństwie ,
• wychowanie umysłowe, rozwijanie umiejętności mówienia, myślenia, czytania i pisania ,
• zajęcia oparte na metodzie "dobrego startu" M. Bogdanowicz ( patrz opis poniżej punkt 4 ),
• zajęcia logopedyczne
• zajęcia z glottodydaktyki, czyli ćwiczenia przygotowujące dzieci do nauki czytania i pisania w oparciu o szkołę profesora Bronisława Rocławskiego ,
• warsztaty z psychologiem,
• nauka angielskiego,
• zajęcia związane z poznawaniem liter, nauką czytania i pisania , związane z naturalną nauką języka (rozwijanie i pogłębianie chęci dziecka do mówienia, czytania, pisania) ,
• zajęcia związane z poznawaniem przyrody - z uwagi na lokalizację tak blisko pięknej natury wyprawy do lasu oraz obserwacje zwierzyny i roślinności,
• zajęcia kształtujące pojęcia matematyczne z zastosowaniem metody prof. Gruszczyk-Kolczyńskiej, szczególnie dobrze stymulującej uzdolnienia matematyczne i przygotowującej do nauki matematyki w szkole ( patrz opis poniżej, punkt 2)
• zajęcia z wykorzystaniem pedagogiki zabawy ( patrz opis poniżej, punkt 1 )
• wychowanie estetyczne - budzenie wrażliwości na wartości estetyczne, zajęcia plastyczne, obcowanie z przyrodą, a także ze sztuką , kulturą i techniką,
• zasady dobrego wychowania, czyli savoir-vivre dla dzieci - w oparciu o ciekawą literaturę,

Wychowawczynie w swojej pracy wychowawczo-dydaktycznej korzystają z wielu ciekawych nowych metod, między innymi z:

1. pedagogiki zabawy, która dysponuje metodami ułatwiającymi kontakty pomiędzy poszczególnymi członkami danej grupy na bezpiecznym, zaakceptowanym przez wszystkich poziomie. Podpowiada ona, co zrobić, aby te kontakty dawały jak największe korzyści zarówno grupie, jak i poszczególnym jej członkom. Główne cele pedagogiki zabawy to harmonijny i wszechstronny rozwój jednostki funkcjonującej w ramach określonej grupy, a także pomoc w odkrywaniu jej najlepszych cech. Ich realizacja następuje w oparciu o stosowanie szeroko rozumianych metod zabawowych ( choć nie tylko), często bardzo przyjemnych w odbiorze, a jednak nie pozbawionych głębszych refleksji.
2. edukacji matematycznej wg Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej i Ewy Zielińskiej1, której celem jest wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci i dobre przygotowanie do szkoły. Powstała w wyniku badań naukowych zmierzających do połączenia w jeden proces :
   • intensywnego wspomagania rozwoju inteligencji operacyjnej dzieci,
   • kształtowania odporności emocjonalnej potrzebnej dzieciom do pokonywania trudności
   • rozwijania umiejętności matematycznych stosowanych w codziennym życiu i wymaganych potem na lekcjach matematyki
   Taki zakres kształcenia sprzyja stymulowaniu uzdolnień matematycznych u dzieci i dobrze przygotowuje je do nauki matematyki w szkole.
3. Metody Weroniki Sherborne ruchu rozwijającego dla dzieci 2, wspiera i stymuluje rozwój dziecka. Celem tej metody jest doświadczenie ruchu, kontaktu emocjonalnego, kontaktu fizycznego, kontaktu społecznego, poznanie własnego ciała. Stosując te metodę dążymy do rozwoju:
   • świadomości schematu ciała, integracji poszczególnych jego części
   • orientacji w czasie i przestrzeni w środowisku zewnętrznym,
   • poczucia bezpieczeństwa, zaufania do siebie i partnera, współdziałania, partnerstwa
   • emocji, opanowania ich,
   • własnej inwencji, pewności siebie, inicjatywy,
   • spontaniczności ruchu i zachowań,
   • sprawności ruchowej, wyobraźni pojęć,
   • koncentracji uwagi, sposobu komunikowania się,
   • a także do integracji środowiska w którym jesteśmy,
   • oraz umiejętności rozluźniania się po okresie napięcia i koncentracji.
4. „Metody Dobrego Startu” Marty Bogdanowicz 3, której założeniem jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, funkcji spostrzeżeniowych: wzrokowych, słuchowych, dotykowych, kinestetycznych (czucie ruchu) i motorycznych oraz współdziałania między tymi funkcjami czyli integracji percepcyjno-motorycznej. Są to funkcje, które leżą u podstaw złożonych czynności czytania i pisania. Usprawnienie w tym zakresie, jak również kształtowanie lateralizacji (ćwiczenia ustalenia reki dominującej) i orientacji w prawej i lewej stronie ciała jest wskazane dla dzieci przygotowujących się do nauki czytania i pisania, natomiast jest niezbędne dla dzieci, u których występują opóźnienia rozwoju tych funkcji. Ćwiczenia prowadzą do większej harmonii rozwoju psychoruchowego: wyższego poziomu rozwoju i współdziałania funkcji intelektualnych (mowy, myślenia) i instrumentalnych
   
   (spostrzeżeniowo-ruchowych)
   
   
5. Naturalnej nauki języka - rozwijającej i pogłębiającej chęci dziecka do mówienia, czytania i pisania, ze szczególnym zastosowaniem glottodydaktyki, czyli dydaktyki języka- metody nauki czytania i pisania, opracowanej przez profesora Bronisława Rocławskiego, przywiązującej ogromną wagę do sposobu uczenia techniki płynnego czytania ze zrozumieniem, a także kształtowania nawyków czytelniczych i świadomości ortograficznej.
6. Metody K.Orffa i R.Labana - polegającej na zabawach rozwijających wrażliwość słuchową i koordynację słuchowo-wzrokowo-ruchową; głównym celem tej metody jest rozwijanie osobowości i możliwości oraz pomoc w rozumieniu i doświadczaniu ruchu w jak najszerszym zakresie, ćwiczenia traktowane są jako doświadczenia w aspekcie fizycznym i psychicznym.
   Jest to pełen zakres metod zapewniający bardzo wysoki poziom rozwoju i kształtowania osobowości dziecka.

1. 1) E. Gruszczyk-Kolczyńska, E. Zielińska: Dziecięca matematyka. WSiP, Warszawa 1997
2. 2) W. Sherborne: Ruch rozwijający dla dzieci. PWN, Warszawa 2002
3. 3) M. Bogdanowicz: Metoda dobrego startu. WSiP, Warszawa 1985